ഒരു പാട് അര്ത്ഥ വ്യാപ്തിയും നിര്വചനങ്ങളും കൊണ്ട് പരിപോക്ഷിതമാണ് നാം എപ്പോളും കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന "പ്രചോദനം" എന്ന വാക്ക് .അലസ മനസില്നിന്നും ക്രിയാത്മക മനസിലെക്കുള്ള ഒരു പാലമാണ് പ്രചോദനം. ശരിയായ വിധത്തില് പ്രചോദിതമായ മനസ് ഒരുവനെ അവന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തി ചേരാനുള്ള അദമ്യമായ ആഗ്രഹത്തെ ആളിക്കത്തിക്കുന്നതോടൊപ്പം ,അതിനുള്ള ഊര്ജ്ജവും പ്രദാനം ചെയുന്നു. ഒരു വ്യക്തി വേണ്ട രീതിയില് പ്രചോദിതമായി ക്കഴിഞ്ഞാല് അവനു അവന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിചെരാനുള്ള ഊര്ജ്ജം സ്വാഭാവികമായി കിട്ടുന്നു. കാരണം എല്ലാ മനുഷ്യരിലും അവനു ആവശ്യമായ ഊര്ജ്ജം പ്രകൃതിതന്നെ ഒരു അഗ്നിസ്ഫുലിങ്കമായി ഒളിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ടാവും . ഈ അഗ്നിനാ ളത്തെ ജ്വലിപ്പിക്കുവാ നോ പോലിക്കുവാനോ, കാലാകാലങ്ങളിലുള്ള മാനസിക വ്യാപാരതിനനുസരിച്ചു , മാറി മാറി വരുന്ന, അവന്റെ കാഴ്ചപാടുകള് ഒരു പരിധിരെ സ്വാധീനിക്കാറുണ്ട് .അതുകൊണ്ട് ഉത്തേജിതമായ ഒരു മനസിന് ഒരു നല്ല കാഴ്ച്ചപടുണ്ടായിരിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ് .
ഒരു വസ്തു ,അല്ലെങ്കില് ഒരു കാഴ്ച കാണുമ്പോള് നമ്മുടെ മനസ്സില് മിന്നിമറയുന്ന ചിന്തകള് നമുക്ക് ,അതിനോടുള്ള നമ്മുടെ കാഴ്ച്ചപ്പാടിന്റെ പ്രതിഭലനം ആയിരിക്കും.മറ്റൊരു വിധത്തില് പറഞ്ഞാല് നമ്മുടെ കാഴ്ച്ചപ്പാടിനനുസരിച്ചാവും നമ്മുടെ പ്രതികരണം.പകുതി ചാരിയ വാതില് കാണിച്ചിട്ട് ,എന്ത് കാണുന്നുവെന്ന് ചോദിച്ചാല് ,എന്താവും നിങ്ങളുടെ പ്രതികരണം. പകുതി അടച്ച വാതില് അല്ലെങ്കില് ,പകുതി തുറന്ന വാതില് ,എന്നാവും. പക്ഷെ പകുതി തുറന്ന വാതിലില് കൂടി എന്തൊക്കെ കാണാന് സാധിക്കുന്നുവെന്നു എത്രപേര്ക്ക് പറയാന് സാധിക്കും ?
ഇരുട്ടുമുറിയില് ഇരിക്കുന്ന ഒരു വസ്തു നമുക്ക് കാണാന് സാധിക്കുന്നുവെങ്കില് അത് സ്വയം പ്രകാശി ക്കുന്നുവെന്നു സാരം .ഒരു വസ്തുവിന് ഉദ്വീപനം ഉണ്ടാകുമ്പോള് അത് സ്വയം പ്രകാശിക്കാന് തുടങ്ങും .ഇതുപോലെ നമ്മുടെ മനസിലും ഉദ്വീപനം ഉണ്ടായി സ്വയം പ്രകാശിക്കാന് തുടങ്ങുമ്പോള് ,നമ്മുടെ ലക്ഷ്യത്തിലെക്കെത്തിചെരാനുള്ള വഴിയും തെളിഞ്ഞുകിട്ടും.അതോടൊപ്പം തന്നെ മറ്റുള്ളവരുടെ കാഴ്ചയില് നമ്മളും പ്രകാശിതരായി കാണപ്പെടും.
ഉറച്ച ഇഛാശക്തി നമ്മുടെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള വഴി തുറന്നു തന്നാലും ചിലപ്പോള് ആ യാത്ര സുഖമമായിക്കൊള്ളണമെന്നില്ല. പക്ഷെ നമ്മുടെ കാഴ്ചപാടുകള് ശരിയായ വിധത്തിലാണെങ്കില് വഴിയിലുണ്ടാകുന്ന തടസങ്ങള് നമുക്ക് നേരിടാന് സാധിക്കും. അച്ചടക്കതോടെയുള്ള ഉറച്ച ചുവടുമായി നമുക്ക് മുന്നേറാന് പ്രയാസമുണ്ടാവില്ല .
നമ്മുടെ കാഴ്ചപാടുകള് രൂപപ്പെടുന്നതില് നമ്മള് വളരുന്ന സാഹചര്യം ഒരു പരിധി വരെ സ്വാധീനിക്കാറുണ്ട് .പക്ഷെ ചന്ദനം ചാരിയാല് ചന്ദനം മണക്കുമെന്ന് പഴചൊല്ല് നാം ഓര്ക്കണം.
നമുക്ക് ലഭ്യമാകുന്ന വിദ്യാഭ്യാസം നല്ല കാഴ്ചപാടുകള് ഉണ്ടാവാന് സഹായിക്കുന്നു.പിന്നെ വായന. വായന മനസിന്റെ ഭക്ഷണമാണ്. നമ്മുടെ ശരീരത്തിനാവശ്യവും അനുയോജ്യവുമായ ഭക്ഷണം നാം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതുപോലെ മനസിനാവശ്യമായതും നാം തിരഞ്ഞെടുക്കണം.പക്ഷെ ഇന്ന് ലഭ്യമാകുന്ന എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളും നമ്മുടെ കാഴ്ചപാടിനെ നല്ലരീതിയില് രൂപപ്പെടുത്താന് ഉതകുന്നതല്ല എന്നും നാം മറക്കരുത്.നമ്മുടെ ഗുരുക്കന്മാരുടെയും ,കാര്ന്നോന്മാരുടെയും ഇടപെടലുകളിലുടെയും ,നമ്മക്ക് ലഭ്യമാകുന്ന വിദ്യാഭ്യാസത്തിലുടെയും വികാസം പ്രാപിക്കുന്ന സാമാന്യ ബുദ്ധി ,നമുക്ക് വേണ്ടതെന്താണെന്നു നമുക്ക് കാണിച്ചുതരും .
നമ്മുടെ ചിന്തകള്ക്ക് നാം അതിയായ ശ്രദ്ധ കൊടുക്കണം. മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്പില് സദുദ്ദേശപരമായ ചിന്തകള് നാം പങ്കിടുന്നുണ്ടെങ്കിലും സ്വയം സമ്മ ദിച്ചുകൊടുക്കാന് തയ്യാറാവാത്ത ചില വികാരങ്ങളും നമ്മുടെ മനസ്സിന്റെ അടിത്തട്ടില് ഉണ്ടാവും . ആത്മവിശ്വസമില്ലായ്മ ,അപരാധ ബോധം ,മറ്റുള്ളവരുടെ പരാജയത്തില് സന്തോഷിക്കുന്ന മനസ് ,നിരാശ ,ക്രുരത , തുടങ്ങിയവ അത്തരത്തിലുള്ള ചില വികാരങ്ങള് ആണ് .അത് കൊണ്ട് നാം എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നതെന്നുള്ളത് വളരെ പ്രധാനമാണ്.നമ്മുടെ കാഴ്ചപാടുകളും മറ്റുള്ളവരോടുള്ള നമ്മുടെ ഇടപെടലുകളും നമ്മുടെ ചിന്തകളുടെ പരിണിത ഫലംകൂടിയാണ് .ചവറ്റുകുട്ടയില് കളയണ്ട വികാരങ്ങള് മനസിന്റെ അടിത്തട്ടില് സൂക്ഷിക്കാതിരിക്കാനുള്ള വിവേചന ബുദ്ധി നമുക്കുണ്ടാവണം.ഇത്തരം വികാരങ്ങളുടെ പരിണിത ഫലമാകട്ടെ നിരാശയും വേദനയും മാത്രം.മാത്രവുമല്ല ഇവയൊക്കെ മനസ്സില് കൊണ്ടുനടക്കുമ്പോള് ക്രിയാത്മക ചിന്തകള്ക്ക് മനസ്സില് ഇടമില്ലാതെ പോകും .
വ്യക്തമായ ഒരു നല്ല കാഴ്ച്ചപ്പടിനാല് പ്രോചോദിതമായ മനസ് എല്ലാവരോടും ,എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളോടും സൗകര്യപ്രദവും ഉചിതവുമായ ഒരു പാരസ്പര്യം എങ്ങനെ നേടിയെടുക്കാമെന്ന് കാണിച്ചുതരുന്നു.
ഒരിക്കലും മങ്ങാത്ത മൂല്യങ്ങള് നമ്മളെ പഠിപിച്ച മഹാത്മാക്കള് ഒരുതരത്തില് അല്ലെങ്കില് മറ്റൊരുതരത്തില് പ്രചോദിതരായിട്ടുള്ളവരാണെന്ന് കാണാം.ഇന്നത്തെ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളുടെ നിറം പിടിപ്പിച്ച കണ്ണുകളില് കൂടിയല്ലാതെ ഈലോകത്തെ നോക്കികാണാന് എല്ലാവര്ക്കും സാധി ക്കട്ടെ . മനപൂര്വമായ ഒരു ശ്രമം അതിനായി ഉണ്ടാവട്ടെ ....
Showing posts with label ചിന്ത. Show all posts
Showing posts with label ചിന്ത. Show all posts
Friday, June 25, 2010
Sunday, May 2, 2010
കാത്തിരിപ്പിന്റെ പിറവികള്
ഇന്ന് എന്റെ മനസ്സിന്റെ താളം എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല . അനുവാദം കൂടാതെ കടന്നു വരുന്ന ചിന്തകള് മനസിന്റെ താളം തെറ്റിക്കുന്നു. എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളും അപൂര്ണ്ണ മാക്കുന്ന മൃത്യുവിന്റെ താളം പോലെ തോന്നുന്നു എനിക്കത് .
വൈകാരിക മരണം ! അത് എപ്പോളും എന്റെ അടുത്ത് തന്നെയുണ്ട് . ഒരു നനുത്ത തൂവല് സ്പര്ശം പോലെ അത് ഇടയ്ക്കു ഹൃദയത്തെ സ്പര്ശിക്കുന്നു.
ഈ തെറ്റിയ താളത്തിനിടയിലും ഞാന് ബാല്യം മുതലേ കാത്തിരിക്കുന്ന ആരെയോ തേടുകയാണ് .ഇന്നും എന്റെ കാത്തിരുപ്പ് അവസാനിച്ചിട്ടില്ല .കാഴ്ച മങ്ങിത്തുടങ്ങിയെന്നു ഒരു വേദനയോടെ ഞാന് തിരിച്ചറിയുന്നു . പക്ഷെ ഞാന് പ്രതീക്ഷയോടു തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു, ജന്മജന്മാന്തരങ്ങളായി !..... അമരത്വം എന്റെ അവകാശം അല്ലല്ലോ ? അല്ലെങ്കിലും എന്തുണ്ട് അവകാശപ്പെടാന് !
ഓരോ ജന്മത്തിലും ആ ഒരാള് എന്റെ സങ്കല്പ്പത്തില് മാത്രമായിരുന്നുവെന്ന് , മൃത്യു , അതിന്റെ ദ്രുതതാളത്തില് കൊട്ടിആടി എന്റെ പടികടന്നു വരുമ്പോള് മാത്രമാണ് ഞാന് മനസിലാക്കിയിരുന്നത്. അപ്പോള് മാത്രമേ അത് എനിക്കഗീകരിക്കുവാന് സാധിക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ .അതായിരുന്നു സത്യം.
എന്തിനായിരുന്നു രാത്രികാലങ്ങളില് ഞാന് എന്നോട് തന്നെ സംസാരിക്കുവാന് ഇഷ്ടപെട്ടിരുന്നത് ?
ഒരുപക്ഷെ നക്ഷത്രങ്ങള് വിരിയുന്നത് രാത്രികാലങ്ങളിലായതിനാലാവാം ! അപ്പോള് ,ഞാന് എന്നില്തന്നെ എന്തോ തിരയുകയായിരുന്നു. എല്ലാവരെയും മോഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കയ്യെത്താദൂരത്തില് ചിരിച്ചു നില്ക്കുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെ ആര്ക്കു സ്വന്തമാക്കാന് സാധിക്കും ?. ആര്ക്കും സ്വന്തമെന്നു അവകാശപ്പെടാന് പറ്റാതെ അവ അങ്ങനെ ചിരിച്ചു നില്ക്കും .പക്ഷെ എനിക്ക് മാത്രമായി ഒരു നക്ഷത്രമുണ്ട് .അത് എന്നെ തപ്പി നടക്കുകയാവും-ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാന് . ആര്ക്കും പിടി കൊടുക്കാതെ , ഇന്നും ഈ ഇരുളില് ഞാന് അതിനെ തിരയുന്നത് പോലെ .
ഓരോ തിരച്ചിലും സ്വപ്നങ്ങളിലേക്കുള്ള പാതി വഴിയിലാണ്..... നേരം പുലരുമ്പോള് ഓടി മറയുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെ പോലെ മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിലേക്ക്, ഞാന് പൂര്ത്തിയാകാത്ത എന്റെ തിരച്ചില് ഒതുക്കുന്നു. പക്ഷെ മറ്റൊരു രാത്രി വരെ മാത്രം ! എത്രനാള് ? ഞാന് മനസ്സിലാക്കുന്നു മരണം ഒരുനാള് എന്റെ തിരച്ചില് പാതി വഴിയില് അവസാനിപ്പിക്കുമെന്ന്. ആ ഒരാളുടെ കണ്ണുകളില് കൂടി എന്നെ കാണാനുള്ള എന്റെ ആഗ്രഹം ,അവന്റെ കയ്യില് മുറുക്കെ പിടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം എല്ലാം തച്ചുടക്കപെടും .എല്ലാം പാതിവഴിയില് അവസാനിക്കും...
ബാല്യത്തിലും കൗമാരത്തിലും ,മാറ്റങ്ങള് അത്യാവശ്യമായി വന്നപ്പോള് ,വേദനയോടെ അപൂര്ണ്ണമാക്കി ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നപലതും പൂര്ണ്ണമായികാണാന് എന്നിലുള്ള മറ്റോരെന്റെ അന്വേഷണമാവാം എന്റെ ഈ തേടല്. എവിടെയോ മറഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടാവാം എന്റെ ആ പ്രിയപ്പെട്ട നക്ഷത്രം . ഒരുനാള് വരും അത് താഴേക്ക് എന്നെത്തേടി , എനിക്കുമാത്രമായി, ഒരു വിസ്മയം പോലെ, എന്റെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ പിറവികളെ അവസാനിപ്പിക്കാന് !
കുറിപ്പ് :ഇതിനെ കഥ എന്നുവിളിച്ചാല് അത് വാക്കുകള് കൊണ്ട് അമ്മനമാടുന്നവരെ അപമാനിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം.മനസ്സില് കൂടി കടന്നു പോകുന്ന ചിന്തകള്, ഒരടുക്കും ചിട്ടയും ഇല്ലാതെ കൂട്ടി വെച്ചുവെന്ന്മാത്രം...... ഒരു ലേബല് കൊടുക്കാന് വേണ്ടി മാത്രം ആണ് ഞാന് കഥ എന്ന് കൊടുത്തതു ക്ഷമിക്കണം.
വൈകാരിക മരണം ! അത് എപ്പോളും എന്റെ അടുത്ത് തന്നെയുണ്ട് . ഒരു നനുത്ത തൂവല് സ്പര്ശം പോലെ അത് ഇടയ്ക്കു ഹൃദയത്തെ സ്പര്ശിക്കുന്നു.
ഈ തെറ്റിയ താളത്തിനിടയിലും ഞാന് ബാല്യം മുതലേ കാത്തിരിക്കുന്ന ആരെയോ തേടുകയാണ് .ഇന്നും എന്റെ കാത്തിരുപ്പ് അവസാനിച്ചിട്ടില്ല .കാഴ്ച മങ്ങിത്തുടങ്ങിയെന്നു ഒരു വേദനയോടെ ഞാന് തിരിച്ചറിയുന്നു . പക്ഷെ ഞാന് പ്രതീക്ഷയോടു തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു, ജന്മജന്മാന്തരങ്ങളായി !..... അമരത്വം എന്റെ അവകാശം അല്ലല്ലോ ? അല്ലെങ്കിലും എന്തുണ്ട് അവകാശപ്പെടാന് !
ഓരോ ജന്മത്തിലും ആ ഒരാള് എന്റെ സങ്കല്പ്പത്തില് മാത്രമായിരുന്നുവെന്ന് , മൃത്യു , അതിന്റെ ദ്രുതതാളത്തില് കൊട്ടിആടി എന്റെ പടികടന്നു വരുമ്പോള് മാത്രമാണ് ഞാന് മനസിലാക്കിയിരുന്നത്. അപ്പോള് മാത്രമേ അത് എനിക്കഗീകരിക്കുവാന് സാധിക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ .അതായിരുന്നു സത്യം.
എന്തിനായിരുന്നു രാത്രികാലങ്ങളില് ഞാന് എന്നോട് തന്നെ സംസാരിക്കുവാന് ഇഷ്ടപെട്ടിരുന്നത് ?
ഒരുപക്ഷെ നക്ഷത്രങ്ങള് വിരിയുന്നത് രാത്രികാലങ്ങളിലായതിനാലാവാം ! അപ്പോള് ,ഞാന് എന്നില്തന്നെ എന്തോ തിരയുകയായിരുന്നു. എല്ലാവരെയും മോഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കയ്യെത്താദൂരത്തില് ചിരിച്ചു നില്ക്കുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെ ആര്ക്കു സ്വന്തമാക്കാന് സാധിക്കും ?. ആര്ക്കും സ്വന്തമെന്നു അവകാശപ്പെടാന് പറ്റാതെ അവ അങ്ങനെ ചിരിച്ചു നില്ക്കും .പക്ഷെ എനിക്ക് മാത്രമായി ഒരു നക്ഷത്രമുണ്ട് .അത് എന്നെ തപ്പി നടക്കുകയാവും-ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാന് . ആര്ക്കും പിടി കൊടുക്കാതെ , ഇന്നും ഈ ഇരുളില് ഞാന് അതിനെ തിരയുന്നത് പോലെ .
ഓരോ തിരച്ചിലും സ്വപ്നങ്ങളിലേക്കുള്ള പാതി വഴിയിലാണ്..... നേരം പുലരുമ്പോള് ഓടി മറയുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെ പോലെ മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിലേക്ക്, ഞാന് പൂര്ത്തിയാകാത്ത എന്റെ തിരച്ചില് ഒതുക്കുന്നു. പക്ഷെ മറ്റൊരു രാത്രി വരെ മാത്രം ! എത്രനാള് ? ഞാന് മനസ്സിലാക്കുന്നു മരണം ഒരുനാള് എന്റെ തിരച്ചില് പാതി വഴിയില് അവസാനിപ്പിക്കുമെന്ന്. ആ ഒരാളുടെ കണ്ണുകളില് കൂടി എന്നെ കാണാനുള്ള എന്റെ ആഗ്രഹം ,അവന്റെ കയ്യില് മുറുക്കെ പിടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം എല്ലാം തച്ചുടക്കപെടും .എല്ലാം പാതിവഴിയില് അവസാനിക്കും...
ബാല്യത്തിലും കൗമാരത്തിലും ,മാറ്റങ്ങള് അത്യാവശ്യമായി വന്നപ്പോള് ,വേദനയോടെ അപൂര്ണ്ണമാക്കി ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നപലതും പൂര്ണ്ണമായികാണാന് എന്നിലുള്ള മറ്റോരെന്റെ അന്വേഷണമാവാം എന്റെ ഈ തേടല്. എവിടെയോ മറഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടാവാം എന്റെ ആ പ്രിയപ്പെട്ട നക്ഷത്രം . ഒരുനാള് വരും അത് താഴേക്ക് എന്നെത്തേടി , എനിക്കുമാത്രമായി, ഒരു വിസ്മയം പോലെ, എന്റെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ പിറവികളെ അവസാനിപ്പിക്കാന് !
കുറിപ്പ് :ഇതിനെ കഥ എന്നുവിളിച്ചാല് അത് വാക്കുകള് കൊണ്ട് അമ്മനമാടുന്നവരെ അപമാനിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം.മനസ്സില് കൂടി കടന്നു പോകുന്ന ചിന്തകള്, ഒരടുക്കും ചിട്ടയും ഇല്ലാതെ കൂട്ടി വെച്ചുവെന്ന്മാത്രം...... ഒരു ലേബല് കൊടുക്കാന് വേണ്ടി മാത്രം ആണ് ഞാന് കഥ എന്ന് കൊടുത്തതു ക്ഷമിക്കണം.
Subscribe to:
Posts (Atom)
